مشخصات پژوهش

عنوان	کاربرد رهیافت ترکیب موازی در تصحیح روش های تعیین تبخیرتعرق پتانسیل بر مبنای اطلاعات مکانی و هواشناسی
نوع پژوهش	مقاله چاپ شده
کلیدواژه‌ها	مختصات مکانی اصلاحی نسبتی ترکیب موازی
چکیده	تدقیق برآوردهای تبخیرتعرق پتانسیل با روشی کارآمد به دلیل اهمیت آن در مطالعات بیلان آبی، تأمین نیاز آبی گیاهان و برنامه ریزی های مدیریتی در کشاورزی، امری ضروری است. بر این اساس هدف از پژوهش حاضر، اصلاح مقادیر تبخیرتعرق با روش­های هارگریوز- سامانی، بلانی- کریدل ایوانف و تورنت وایت در مقیاس سالانه با استفاده از اطلاعات مختصات مکانی و داده­های هواشناسی ایستگاه های رامسر، کرمانشاه، همدان، سمنان، مشهد، شیراز، اردبیل، ارومیه، زنجان، یزد و رشت بوده است. روش فائو- پنمن- مانتیث به عنوان روش مبنای مقایسات در نظر گرفته شد. پایه روش­های تصحیح براساس رگرسیون (ساده و بردار پشتیبان)، نسبتی و ساختار ترکیب موازی بود. نوع اطلاعات مکانی و هواشناسی نقش مهمی در افزایش دقت معادلات اصلاحی داشت. به­عنوان نمونه، میزان واریانس خطاها در روش ایوانف اصلی با تمام داده­ها نسبت به معادله­ی اصلاحی رگرسیونی با حذف مولفه باد 18/38 درصد بیشتر بود. روش اصلاحی رگرسیون در برابر روش نسبتی دارای عملکرد بهتری بود، به طوری که میزان افزایش متوسط شاخص ویلموت برای تمامی حالت­های ورودی از روش نسبتی به رگرسیون در روش تورنت وایت، بلانی-کریدل، ایوانف و هارگریوز-سامانی به ترتیب برابر با 67/42، 45/5، 25 و 3 درصد برآورد شد. رهیافت ترکیب موازی در تمامی روش­ها باعث کاهش خطا در تعیین تبخیرتعرق نسیل شد و گزینه نهایی شامل ترکیب موازی حالت­های بهینه رگرسیون بردار پشتیبان و رگرسیون ساده دقت معنی داری داشت. در پتا مجموع نتایج نشان داد که روش­های تورنت وایت، بلانی-کریدل و ایوانف دارای کم برآورد و هارگریوز-سامانی دارای بیش برآورد هستند. رهیافت روش اصلاحی در افزایش دقت معادلات تبخیرتعرق پتانسیل و در نهایت برنامه­ریزی های نیاز آبی براساس اطلاعات موجود دارای اهمیت و قابل توصیه است.
پژوهشگران	لاله پرویز (نفر اول)، خدیجه خانی زنگبار (نفر دوم)