|
چکیده
|
تاریخ بیهقی به عنوان یکی از برجسته ترین متون نثر فارسی، افزون بر ارزش تاریخی، از نظر ساختار زبانی و بلاغی نیز جایگاهی ممتاز در ادب فارسی دارد. یکی از مهم ترین شگردهای بیانی در این اثر، کاربرد گسترده و هنرمندانه کنایه است که در شکل گیری لایه های معنایی، انتقال مفاهیم غیر مستقیم و تقویت جنبه های هنری و انتقادی متن نقش بسزایی ایفا می کند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی_تحلیلی به بررسی عناصر زبانی کنایه در تاریخ بیهقی می پردازد و می کوشد ساختارهای واژگانی، نحوی و معنایی کنایات به کار رفته در این اثر را شناسایی و تحلیل کند.
|