|
چکیده
|
شهرنشینی معمولاً با افزایش نشستن، کاهش فعالیت بدنی، و تغییر الگوهای رفتاری نوجوانان همراه است (Hallal et al., 2012). نوجوانان شهری بیشتر وقت خود را صرف استفاده از فناوری، بازی های رایانه ای، و رسانه های اجتماعی می کنند و به فعالیت های بدنی کمتر می پردازند (Janssen & LeBlanc, 2010). این تغییرات می تواند تأثیرات بلندمدتی بر سلامت فیزیکی و روانی نوجوانان داشته باشد(استخری و همکاران، 1401، عباسی و همکاران، 1402).
در دهه اخیر، فناوری های ورزشی هوشمند به شمول اپلیکیشن های ورزشی، دستگاه های پوشیدنی، و سیستم های پیگیری فعالیت بدنی رشد چشمگیری داشته اند (Firth et al., 2017). این فناوری ها ظرفیت بالقوه ای برای تشویق و تسهیل فعالیت بدنی دارند، به خصوص در میان جوانان شهری که در محیط های شهری زندگی می کنند (Vandeoros et al., 2020). شناخت نقش دقیق فناوری های ورزشی در پیوندن دادن سبک زندگی شهرنشینی به سطح فعالیت بدنی نوجوانان، یکی از سؤال های مهم پژوهش حاضر است.
آمارهای سازمان جهانی بهداشت نشان می دهد بیش از 80% نوجوانان در سراسر جهان به سطح توصیه شده فعالیت بدنی نمی رسند (WHO, 2020). این آمار در کشورهای خاورمیانه و بخصوص عراق، به دلیل شرایط آب و هوایی، فرهنگ شهرنشینی، و محدودیت های زیرساختی، وسیع تر است.
استان بابل، نمونه خوبی از شهر های به سرعت رو به رشد خاورمیانه است. جمعیت شهر حلة طی دو دهه اخیر به شکل قابل توجهی افزایش یافته و شهر شاهد رشد سریع زیرساخت های شهری شده است. نوجوانان این استان، به مانند سایر نوجوانان شهری خاورمیانه، در معرض تأثیرات سبک زندگی شهرنشینی هستند.
|