|
عنوان
|
معادلات ساختاری رابطه شفقت به خود با کیفیت زندگی و نقش میانجی خودکارآمدی در افراد مبتلا به دیابت نوع 2: یک مطالعه توصیفی
|
|
نوع پژوهش
|
مقاله چاپ شده
|
|
کلیدواژهها
|
شفقت به خود، کیفیت زندگی، خودکارآمدی، بیماری دیابت نوع 2
|
|
چکیده
|
زمینه و هدف: دیابت، یک اختلال متابولیکی است و مشکلات متعددی در حوزه های پزشکی، روانی، خانوادگی، شغلی، عاطفی و اجتماعی از عوارض دیابت هستند. پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش واسط های خودکارآمدی در رابطه بین شفقت به خود و کیفیت زندگی در افراد با بیماری دیابت نوع 2 انجام شد.
مواد و روش ها: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه بیماران مبتلا به دیابت مراجعه کننده به بیمارستان تخصصی و فوق تخصصی امام سجاد (ع) تبریز در سال 1403 بود که تعداد 250 نفر به روش هدف مند انتخاب شدند. جمع آوری داده ها با پرسش نامه های فرم کوتاه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (World Health Organization Quality-of-Life Scale-BREF، 1989)، پرسش نامه شفقت به خود Wang (2022)، پرسش نامه خودکارآمدی مرتبط با مدیریت دیابت Fappa Evaggelia (2016) بود. به منظور تحلیل داده ها از روش معادلات ساختاری استفاده شد.
یافته ها: بین شفقت به خود و سلامت جسمانی (59/0=r)، سلامت روانی (53/0=r)، سلامت اجتماعی (63/0=r) و سلامت محیطی (55/0=r) رابطه مثبت معنی دار وجود دارد (001/0P<). هم چنین، خودکارآمدی با سلامت جسمانی (57/0=r)، روانی (54/0=r)، اجتماعی (33/0=r) و محیطی (52/0=r) رابطه معنی دار وجود دارد (001/0P<). هم چنین، خودکارآمدی در رابطه بین شفقت به خود با ابعاد کیفیت زندگی دارای نقش میانجی بود.
نتیجه گیری: بر اساس یافته های مطالعه حاضر، با توجه به تأثیر مثبت شفقت به خود و خودکارآمدی بر ابعاد کیفیت زندگی، طراحی مداخلاتی برای تقویت این دو مؤلفه در بیماران دیابتی پیشنهاد می شود.
|
|
پژوهشگران
|
مریم عبادی (نفر اول)، معصومه آزموده (نفر دوم)، علی اقبالی (نفر سوم)، غلامرضا چلبیانلو حسرتانلو (نفر چهارم)
|