|
عنوان
|
احکام سوء استفاده از حق در فقه إمامیه وفقه شافعیه
|
|
نوع پژوهش
|
پایان نامه
|
|
کلیدواژهها
|
احکام سوء استفاده، فقه إمامیه، وفقه شافعیه
|
|
چکیده
|
زندگی اجتماعی انسان ها ناگزیر با تزاحم منافع و تقاطع حقوق فردی همراه است. در نظام حقوقی اسلام، شارع مقدس برای تنظیم این روابط، حقوقی را برای افراد به رسمیت شناخته و در عین حال، ضوابطی را برای اعمال آن ها مقرر داشته است. چالش بنیادین در عرصه فقه و حقوق زمانی پدیدار می شود که دارنده یک حق مشروع، در مقام استیفاء و اعمال حق خویش، موجب ورود زیان به حقوق دیگران یا منافع عمومی جامعه می گردد. این پدیده که در ادبیات حقوقی معاصر «سوء استفاده از حق» (التعسف فی استعمال الحق) نامیده می شود، در فقه اسلامی برخاسته از تقابل و تزاحم دو اصل بنیادین است: از یک سو «قاعده تسلیط» (الناس مسلطون علی اموالهم) که به مالک آزادی عمل کامل در مایملک و حقوق خویش را می دهد، و از سوی دیگر «قاعده لا ضرر» که هرگونه اضرار به غیر را در شرع مقدس نفی می کند
|
|
پژوهشگران
|
احمد مکی اسماعیل المحمدی (دانشجو)، سیف اله احدی (استاد راهنمای اول)، شفیع عباسی اصل (استاد مشاور)
|