|
Title
|
بازخوانی «فَکاَنَت وَردَةً کَالدِّهان» در پرتو ریشه شناسی تاریخی
|
|
Type of Research
|
Article
|
|
Keywords
|
"تفسیر قرآن'، 'زبان شناسی '، 'ریشه شناسی"، "سوره رحمن"، "وردة"
|
|
Abstract
|
مقاله پیش رو به بررسی تفسیری آیه 37 سوره الرحمن با تأکید بر تحلیل ریشه شناختی واژگان کلیدی «وَردَةً» و «الدِّهان» می پردازد. اهمیت و ضرورت ترتیب دادن چنین تحقیقی را می توان در وجود نابسامانی ها، ابهام ها و اختلافات تفسیری چشم گیری جستجو کرد که تا به امروز در تاریخ تفسیر این آیه جاری است. مطالعه حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا به منابع کتابخانه ای و با بهره گیری از ریشه شناسی تاریخی نشان می دهد که ابهامات تفسیری موجود در فهم این آیه ناشی از تیرگی معنایی این دو واژه است. یافته های تحقیق حاکی از آن است که واژه «وَردَةً» ریشه در زبان های آفروآسیایی باستان داشته و به معنای «جاری شدن» و «سرازیر شدن» است، نه «گل» که برداشت رایج مفسران بوده است. همچنین «الدِّهان» به معنای «روغن» در نظر گرفته شده است. بر این اساس، تفسیر صحیح آیه چنین است: «و روزی که آسمان شکافته شود و مانند روغن مذاب جاری گردد». این پژوهش با ارائه شواهد زبان شناختی و قرآنی، خوانش جدیدی از این آیه ارائه می دهد که با آیات مشابه دیگر قرآن مانند آیه 9 سوره طور که به جریان یافتن آسمان اشاره دارد، همخوانی کامل دارد. نتایج این تحقیق می تواند ابرانگاره تفسیری موجود درباره این آیه را دگرگون سازد.
|
|
Researchers
|
sajjad Mohammadfam (First Researcher)، Mohammadhossein Naqizade (Second Researcher)، farzad dehqani (Third Researcher)
|