|
Title
|
سنتز و مشخصه یابی کامپوزیت اپوکسی تقویت شده با ساختار هسته-پوسته کربن سیاه- مگنتیت و ارزیابی عملکرد آن در محافظت الکترومغناطیسی
|
|
Type of Research
|
Thesis
|
|
Keywords
|
اپوکسی، کربن سیاه، مگنتیت، رسانا، محافظت الکترومغناطیسی
|
|
Abstract
|
رشد سریع سامانه های الکترونیکی، مخابراتی و راداری منجر به افزایش قابل توجه آلودگی الکترومغناطیسی شده است که می تواند عملکرد تجهیزات حساس را به طور جدی مختل کند. از این رو، توسعه مواد جذب کننده امواج که انرژی امواج را به صورت مؤثر تضعیف یا تبدیل به گرما کنند، یک ضرورت مهندسی و صنعتی است . برای مقابله با تداخلات الکترومغناطیسی و کاهش بازتاب و انتشار نویز، توسعه مواد جاذب امواج که انرژی الکترومغناطیسی را از طریق تلفات دی الکتریک، مغناطیسی و رسانشی به گرما تبدیل کنند، به یکی از اولویت های پژوهشی تبدیل شده است. در این میان، نانوکامپوزیت های پلیمری به خاطر وزن کم، قابلیت فرآیندپذیری و امکان تنظیم خواص الکترومغناطیسی از طریق افزودن نانوپرکننده ها مورد توجه گسترده اند. برای دستیابی به جذب پهن- باند و کارایی بالا، استراتژی مؤثر ترکیب همزمان فازهای رسانا (مثلاً کربنی) و فازهای مغناطیسی (مثلاً مگنتیت های اسپینلی) است. این ترکیب تلفات چندگانه (دی الکتریکی و مغناطیسی) ایجاد می کند که موجب افزایش جذب و گسترش پهنای باند مؤثر می شود .
رزین های اپوکسی به دلیل استحکام مکانیکی بالا، چسبندگی عالی، پایداری حرارتی مناسب، فرایندپذیری آسان و قابلیت اصلاح پذیری یکی از متداول ترین ماتریس ها در ساخت نانوکامپوزیت های پلیمری جاذب امواج الکترومغناطیسی هستند. اپوکسی به صورت شبکه سه بعدی عمل کرده و می تواند نانوذرات مغناطیسی و نانوپرکننده های کربنی را به طور یکنواخت در خود پراکنده کند و محیطی پایدار برای ایجاد تلفات دی الکتریک و مغناطیسی فراهم سازد. اپوکسی به تنهایی رسانایی چندانی ندارد و محافظت الکترومغناطیسی آن عمدتاً از بازتاب ناشی می شود. اما با افزودن پرکننده هایی مانند: مگنتیت ها (تلفات مغناطیسی) و کربن سیاه (تلفات دی الکتریک و رسانایی) و سازوکارهای لایه-مرز باعث شده اپوکسی تبدیل به یک ماتریس مهندسی شده با جذب بالا شود . کربن سیاه یا کربن بلک به عنوان یک فیلر کربنی مقرون به صرفه نسبت به گرافن و نانو لوله های کربنی و با پراکندگی نسبتا آسان در رزین هایی مانند اپوکسی، گزینه ای عملی برای تقویت ماتریس های پلیمری به منظور افزایش تلفات دی الکتریک و تشکیل مسیرهای رسانش است. این ویژگی آن را به انتخابی معقول و اقتصادی برای تولید مواد جاذب امواج راداری تبدیل می کند . در حالی که نانوذرات مگنتیت (FE3O4)
|
|
Researchers
|
(Student)، Fahimeh Farshi Azhar (Primary Advisor)، Ali Reza Amani-Ghadim (Advisor)
|