|
Title
|
تصویرگری قیامت در نهج البلاغه
|
|
Type of Research
|
Thesis
|
|
Keywords
|
تصویرگری، قیامت، نهج البلاغه، حضرت علی(ع)
|
|
Abstract
|
تصویرگری در اثر ادبی، شیوهای است که خالق اثر به کار میگیرد، تا مفاهیم و معانی خود را با تعابیری زنده و پویا در مقابل دیدگان مخاطب مجسم کند. قدمت تصویر و کارکرد آن محدود به تولد ادبیات و هنر نمیشود؛ بلکه انسانهای اولیه نیز، با استفاده از تصویرگری بر دیوارهی غارها، به ارتباط با هم نوع و انتقال پیام به او میپرداختند. به هر حال با تکامل زبان و اختراع خط در طی قرون، استفاده از این ابزار؛ یعنی تصویرآفرینی با گذشته متفاوت شد؛ به این معنا که آفرینندهی اثر و یا هر گویندهای، برای این که مفاهیم و معانی مدنظر خود را سریعتر و بهتر به مخاطب منتقل کند، آن مفاهیم را از حالت شنیداری به دیداری تبدیل میکرد؛ البته نه با خطوط و نقشها، بلکه با واژگان و تعبیراتی پویا و متحرک که بر شنونده، تأثیری دو چندان گذاشته و انگیزهی او را برای ادامهی سخن و پذیرش آن تقویت میکند. بنابراین، تصویرگری یکی از روشهایی است که با آن میتوان به نسبتهای موجود در یک متن ادبی پی برد و زیباییهای آن را نشان داد. تصویرگری بر اساس نظر سید قطب، امری ورای استخراج صور خیال است. وی، برای درک این مفهوم در کتاب خویش«التصویر الفنی فی القرآن»، اجزای آن را توضیح میدهد:«برای درک گسترهی تصویرپردازی هنری در قرآن باید مفهوم تصویر را به صورت وسیع در نظر آوریم، تصویری مشتمل بر رنگ، حرکت، خیالپردازی،... در بسیاری از اوقات برای نشان دادن تصویری که چشم و گوش، حس و خیال، فکر و وجدان را پر میکند، وصف و گفتگو، موسیقی کلمات و عبارات و سیاق کلام با هم مشارکت دارند. تصویری زنده و پویا که از عالم زندگان انتزاع شده باشد، نه از رنگهای مجرد و خطوط جامد»(سید قطب، 2002م.: 37).
|
|
Researchers
|
(Student)، rogaiieh sadeghiniri (Primary Advisor)، karim alimohammadi (Advisor)
|