|
Title
|
اثرتمرین تناوبی با شدت بالا برعوامل آنتی اکسیدانی غیر آنزیمی در مردان جوان فعال
|
|
Type of Research
|
Thesis
|
|
Keywords
|
اسید اوریک، بیلی روبین، پروتئین تام پلاسمایی، ظرفیت آنتی اکسیدانی تام، تمرین تناوبی با شدت بالا ، مردان جوان فعال
|
|
Abstract
|
استرس اکسیداتیو به عنوان یکی از مهم ترین اختلالات مولکولی در بدن انسان شناخته می شود که در اثر عدم تعادل میان تولید گونه های فعال اکسیژن (ROS ) و ظرفیت دفاعی آنتی اکسیدانی بدن رخ می دهد[1]. در شرایط فیزیولوژیک، ROS نقش های مهمی در سیگنالینگ سلولی، تنظیم رشد و دفاع ایمنی ایفا می کنند، اما افزایش بیش از حد آن ها می تواند منجر به آسیب به ساختارهای زیستی از جمله DNA، پروتئین ها و لیپیدهای غشایی شود[2]. شواهد علمی گسترده ای نشان می دهند که استرس اکسیداتیو نقش کلیدی در پاتوژنز بسیاری از بیماری های مزمن و متابولیک از جمله دیابت نوع 2، سندرم متابولیک، آترواسکلروز، چاقی و بیماری های کبد چرب غیرالکلی دارد[3]. از این رو، درک دقیق مکانیسم های مولد استرس اکسیداتیو و راهکارهای مداخله ای برای کاهش آن، به ویژه از طریق مداخلات غیر دارویی مانند فعالیت بدنی، از اهمیت بالایی برخوردار است[4].
سیستم آنتی اکسیدانی بدن انسان یک شبکه دفاعی پیچیده و پویا است که برای مقابله با آسیب های ناشی از گونه های فعال اکسیژن (ROS) و نیتروژن (RNS) طراحی شده است. این سیستم شامل دو بخش اصلی است: آنتی اکسیدان های آنزیمی و غیرآنزیمی. آنتی اکسیدان های غیرآنزیمی، که نقش مهمی در خنثی سازی مستقیم رادیکال های آزاد دارند، شامل ترکیباتی مانند اسید اوریک، بیلی روبین، آلبومین، ویتامین های C و E، گلوتاتیون، پلی فنول ها و کاروتنوئیدها هستند[5]. این ترکیبات یا در بدن سنتز می شوند (مانند اسید اوریک و گلوتاتیون) یا از طریق رژیم غذایی تأمین می گردند (مانند ویتامین C و E ). اسید اوریک به عنوان آنتی اکسیدان محلول در پلاسما، نقش مهمی در دفاع اولیه در برابر ROS دارد، در حالی که بیلی روبین به عنوان محصول تجزیه هموگلوبین، توانایی مهار پراکسیداسیون لیپیدی را دارد[6]. آلبومین نیز با دارا بودن گروه های تیول (-SH ) در ساختار خود، به عنوان یک بافر آنتی اکسیدانی عمل می کند[7]. ظرفیت آنتی اکسیدانی تام (TAC) به عنوان شاخصی تجمیعی برای ارزیابی عملکرد کلی این سیستم به کار می رود. اختلال در تعادل بین تولید ROS و ظرفیت آنتی اکسیدانی می تواند منجر به استرس اکسیداتیو و در نهایت آسیب به DNA، پروتئین ها و لیپیدها شود.
|
|
Researchers
|
(Student)، bahloul Ghorbanian (Primary Advisor)، Asgar Iranpour (Advisor)
|