|
Abstract
|
اعتقادات یکی از پایه های زندگی جوامع دینی است. حیات بشر از ابتدای خلقت تکیه بر اعتقادات بوده و بخصوص در جوامع امروزی نقش بسیار مهمی به خود گرفته است، بطوریکه بشر با قبول دین، اعتقادات خودرا بطور کامل شناخته و خودرا موظف به عمل به آنها می داند. ادیان الهی اعتقادات مخصوص خودشان را دارند. یکی از این اعتقادات مشترک و مهم بین ادیان الهی مسئله توحید و شرک می باشد. توحید یعنی ((ایمان به خدا و یگانگی خدا)) (مطهری، 1373، ص11)، و ((شرک به معنای شریک قائل شدن برای خداوند در امور مختص به او مانند وجوب وجود، الوهیت، پرستش و تدبیر شئون آفریدگان است)) (ابن منظور، 1405، ج1، ص223-227). و ((شرک در برابر توحید (یگانگی خدا) قرار دارد)) (مصطفوی، 1360، ج6، ص49). این مسئله باید توسط بشر بطور عمیق شناخته شود تا بتواند بشر را در راه رسیدن به سعادت دنیوی واخروی یاری رساند. بی توجهی به این مسئله باعث متوقف شدن رشد انسان در درون جوامع دینی می شود و نحوه زندگی درست را از انسان سلب می نماید. ادیان بزرگ الهی، یعنی یهودیت، مسیحیت و اسلام مسئله توحید وشرک را مهم دانسته و این را جزء اعتقادات اصلی بشر برمی شمارند، چنانکه علامه طباطبایی تصریح می نماید: ((ذات خدا بسیط و واحد است و هیچ دوگانگی در آن راه ندارد)) (طباطبایی، 1334، جلد6، ص109). دین اسلام بر2 نوع رکن اعتقادی اصلی وفرعی بنیان گذاری شده است که به آنها اصول و فروع دین می گویند که توحید یکی از اصول 5 گانه دین اسلام می باشد.
|