|
Abstract
|
با توجه به روند فزاینده ی نیاز به طراحی و تولید مواد پیشرفته با ویژگی های چندمنظوره در حوزه های نانو فناوری، کاتالیز، زیست پزشکی و انرژی، توسعه ی ترکیباتی با ساختارهای پیچیده تر و کارایی بالاتر، به یکی از اولویت های اصلی تحقیقات شیمی معدنی مدرن بدل شده است. کمپلکس های چند هسته ای فلزات واسطه با لیگاندهای چند دندانه ای، به ویژه ترکیباتی که از خانواده ی آزول ها و تیومتالات ها مشتق می شوند، به دلیل توانایی ایجاد پل های الکترونی و مغناطیسی بین مراکز فلزی، از پتانسیل بالایی در طراحی موادی با کارایی پیشرفته برخوردارند [3،28،39]
اهمیت علمی این موضوع از آن جهت است که ترکیب لیگاندهای آزولی با تیومتالات ها نه تنها می تواند موجب بهبود پایداری و تقارن ساختاری کمپلکس ها شود، بلکه با ایجاد پل های N–M–S و M–S–M، موجب برهم کنش های قوی بین مراکز فلزی می گردد؛ این امر مستقیماً خواص مغناطیسی، الکترونیکی و نوری ترکیبات را بهبود می بخشد [30،29]. تاکنون بیشتر پژوهش ها روی کمپلکس های دو هسته ای متمرکز بوده و مطالعات کمتری روی کمپلکس های چند هسته ای بر پایه ی ترکیب لیگاندهای آزولی و تیومتالاتی انجام گرفته است. از این رو، این پژوهش در پاسخ به این خلأ علمی طراحی شده است.
در بعد کاربردی، این ترکیبات در ساخت کاتالیزورهای مؤثر برای واکنش های مهم صنعتی نظیر هیدروژناسیون، اکسایش انتخابی، و واکنش های انتقال پذیری پروتون یا الکترون مورد استفاده قرار می گیرند [32,40,41]. همچنین در فناوری های ذخیره سازی انرژی، از جمله ساخت الکترودها در باتری های فلز–هوا و ابرخازن ها، به کارگیری کمپلکس های چند هسته ای بر پایه ی عناصر واسطه با لیگاندهای گوگرددار بسیار مورد توجه است [42,43].
از سوی دیگر، در حوزه ی فناوری های زیستی و درمانی، کمپلکس های فلزی با لیگاندهای آزولی به دلیل رفتار شبه دارویی و توانایی در برهم کنش با مولکول های زیستی، در طراحی داروهای ضدمیکروبی، ضدسرطان، و حسگرهای زیستی نقش مهمی دارند [31,44,45]. ترکیب این خواص زیستی با خواص الکترونیکی تیومتالات ها، می تواند منجر به تولید مواد هیبریدی با قابلیت های جدید شود که در تشخیص زیستی، تصویربرداری پزشکی و تحویل هدفمند دارو کاربرد داشته باشند.
افزون بر این، با توجه به نیاز روزافزون به توسعه ی مواد مغناطیسی تک مولکولی (SMMs) و مواد دارای رفتار حافظه ی مغناطی
|