|
Title
|
وضعیت مسلمانان در اندلس پس از سقوط غرناطه (1292-1409 میلادی)
|
|
Type of Research
|
Thesis
|
|
Keywords
|
مسلمانان، اندلس، سقوط، غرناطه، 1292-1409 میلادی.
|
|
Abstract
|
مسلمانان، شبه جزیره «ایبریا» واقع در جنوب غربى اروپا را «اندلس» مىنامیدهاند و جغرافىدانان مسلمان آن سرزمین را از جنوب به مدیترانه، از شمال و مغرب به اقیانوس اطلس و از شرق به کوهسار پیرنه محدود دانستهاند. از آنجا که ریشهیابى گسترش اسلام در این منطقه از ابتداى انتشار تا رسیدن به اوج اقتدار اهمیتبسیارى دارد. تاریخ نگاری رایج اندلس غالباً بر سقوط نهایی غرناطه در سال 1492 میلادی تمرکز دارد و این رویداد را نقطه پایان حضور مؤثر مسلمانان در شبه جزیره ایبری می داند. چنین رویکردی موجب شده است که دوره های پیش از سقوط، به ویژه بازه زمانی 1292 تا 1409 میلادی، کمتر مورد توجه تحلیلی قرار گیرد؛ در حالی که این دوره نقش تعیین کننده ای در شکل گیری شرایط سیاسی، اجتماعی و مذهبی منتهی به زوال نهایی اسلام در اندلس داشته است. این بازه زمانی، نه دوران شکوفایی کامل و نه مرحله فروپاشی قطعی، بلکه مرحله ای میانی از بقای شکننده و فرسایش تدریجی قدرت مسلمانان به شمار می آید.
در بازه زمانی 1292 تا 1409 میلادی، مسلمانان اندلس در وضعیتی پیچیده و چندلایه به سر می بردند؛ وضعیتی که نه می توان آن را دوره شکوفایی دانست و نه مرحله فروپاشی کامل، بلکه باید آن را دوران بقای شکننده و فرسایش تدریجی توصیف کرد. در این دوره، تنها دولت اسلامی باقی مانده در شبه جزیره ایبری، امارت بنی نصر (نصریان) در غرناطه بود که پس از فروپاشی دیگر دولت های اندلسی، به عنوان آخرین کانون قدرت سیاسی مسلمانان عمل می کرد (قاضى ساعد، 1376: 238). با این حال، این امارت از نظر نظامی و اقتصادی در موضع ضعف قرار داشت و بقای آن بیش از آنکه بر توان داخلی استوار باشد، بر سیاست پرداخت خراج و ایجاد موازنه میان پادشاهی های مسیحی، به ویژه کاستیل، متکی بود (مقری، 1968: 290).
|
|
Researchers
|
(Student)، seyed mohsen seyedi (Primary Advisor)، javad ghazi sha'rbaf (Advisor)
|