|
Abstract
|
شاهنامه فردوسی به عنوان سندی هویتی، فراتر از یک اثر ادبی، دربردارنده الگوهای عمیق کنشی و منشی است. با این حال، مطالعه منسجم پیرامون «نظام تربیتی» حاکم بر شخصیت های محوری آن، همواره یکی از خلأهای پژوهشی بوده است. پژوهش حاضر با هدف استخراج و تدوین نظام تربیتی پهلوانان شاهنامه انجام شده تا چگونگی شکل گیری شخصیت این نمادهای هویت ملی را تبیین نماید. این تحقیق به شیوه توصیفی-تحلیلی و با ابزار گردآوری داده های کتابخانه ای صورت گرفته است؛ جامعه آماری پژوهش شامل 20 پهلوان شاخص شاهنامه است که به صورت هدفمند انتخاب شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که تربیت پهلوانان در شاهنامه، نظامی چندساحتی است که بر مؤلفه های کلیدی نظیر «وراثت»، «مرشد محوری (آموزش توسط پیران و مربیان)»، «نقش محوری مادر»، و «برخورداری از فره ایزدی» استوار است. نتایج این تحقیق می تواند به عنوان الگویی بومی در حوزه تعلیم و تربیت جوانان و تدوین پیوست های فرهنگی-آموزشی برای آموزش و پرورش، جهت تقویت هویت ملی نوجوانان مورد استفاده قرار گیرد.
|