|
Title
|
رابطه ساختاری والدگری مبتنی بر توانمندی با عملکرد تحصیلی دانش آموزان، نقش واسطه ای ذهنیت رشد هوش و خودکارآمدی
|
|
Type of Research
|
Thesis
|
|
Keywords
|
والدگری مبتنی بر توانمندی، ذهنیت رشد هوش، خودکارامدی، عملکرد تحصیلی
|
|
Abstract
|
والدگری مبتنی بر توانمندی و ذهنیت رشد هوش از مفاهیم محوری روانشناسی مثبت گرا هستند که تأثیر مهمی بر رشد و بهزیستی نوجوانان دارند (واترز، 2017؛ پیترسون و سلیگمن، 2004). با وجود پژوهش های متعدد پیرامون تأثیر هر یک از این متغیرها به طور جداگانه، بررسی تلفیقی نقش واسطه ای ذهنیت رشد هوش و خودکارآمدی تحصیلی در چارچوب والدگری مبتنی بر توانمندی و اثر آن بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. این موضوع اهمیت دارد چرا که والدگری مبتنی بر توانمندی با تقویت توانمندی میتواند زمینه ساز شکل گیری ذهنیت رشد و افزایش خودکارآمدی شود که از عوامل کلیدی موفقیت تحصیلی هستند (امیریان و همکاران، 1404؛ جاک و همکاران، 2018).
ضرورت پژوهش از آنجا ناشی می شود که شناخت فرآیندهای روانشناختی میانجی کننده این رابطه، به خصوص در بستر فرهنگی و اجتماعی ایران، میتواند به طراحی مداخلات هدفمند در خانواده و مدرسه منجر شود و عملکرد تحصیلی دانش آموزان را بهبود بخشد (ژانگ و همکاران، 2025؛ لوتون و واترز، 2017). این پژوهش با تمرکز بر دانش آموزان متوسطه دوم شهر تبریز، جنبه نوآوری دارد زیرا تاکنون کمتر به بررسی همزمان و بومی این متغیرها پرداخته شده است. ترکیب ذهنیت رشد هوش و خودکارآمدی تحصیلی به عنوان واسطه های اثر والدگری مبتنی بر توانمندی، رویکردی جامع و نوآورانه است که می تواند خلأهای علمی را پر کند و به ارتقای موفقیت تحصیلی کمک کند.
بنابراین، این پژوهش علاوه بر تبیین دقیقتر روابط میان متغیرها، می تواند زمینه ساز برنامه ریزی های آموزشی و تربیتی مؤثر در جهت حمایت از نوجوانان و خانواده ها در جهت افزایش عملکرد تحصیلی آنها باشد (واترز، 2017؛ جاک و همکاران، 2018).
|
|
Researchers
|
(Student)، ezzatollah ahmadi (Primary Advisor)، Hassan Bafandeh Gharamaleki (Advisor)
|