مشخصات پژوهش

عنوان	تصویرگری قیامت در نهج البلاغه
نوع پژوهش	پایان نامه
کلیدواژه‌ها	تصویرگری، قیامت، نهج البلاغه، حضرت علی(ع)
چکیده	‎ تصویرگری در اثر ادبی، شیوه‏ای است که خالق اثر به کار می‏گیرد، تا مفاهیم و معانی خود را با تعابیری زنده و پویا در مقابل دیدگان مخاطب مجسم کند. قدمت تصویر و کارکرد آن محدود به تولد ادبیات و هنر نمی‎شود؛ بلکه انسان‏های اولیه نیز، با استفاده از تصویرگری بر دیواره‏ی غارها، به ارتباط با هم نوع و انتقال پیام به او می‏پرداختند. به هر حال با تکامل زبان و اختراع خط در طی قرون، استفاده از این ابزار؛ یعنی تصویرآفرینی با گذشته متفاوت شد؛ به این معنا که آفریننده‏ی اثر و یا هر گوینده‏ای، برای این که مفاهیم و معانی مدنظر خود را سریع‏تر و بهتر به مخاطب منتقل کند، آن مفاهیم را از حالت شنیداری به دیداری تبدیل می‏کرد؛ البته نه با خطوط و نقش‏ها، بلکه با واژگان و تعبیراتی پویا و متحرک که بر شنونده، تأثیری دو چندان گذاشته و انگیزه‎ی او را برای ادامه‏ی سخن و پذیرش آن تقویت می‏کند. بنابراین، تصویرگری یکی از روش‏هایی است که با آن می‏توان به نسبت‏های موجود در یک متن ادبی پی برد و زیبایی‏های آن را نشان داد. تصویرگری بر اساس نظر سید قطب، امری ورای استخراج صور خیال است. وی، برای درک این مفهوم در کتاب خویش«التصویر الفنی فی القرآن»، اجزای آن را توضیح می‏دهد:«برای درک گستره‏ی تصویرپردازی هنری در قرآن باید مفهوم تصویر را به صورت وسیع در نظر آوریم، تصویری مشتمل بر رنگ، حرکت، خیال‏پردازی،... در بسیاری از اوقات برای نشان دادن تصویری که چشم و گوش، حس و خیال، فکر و وجدان را پر می‏کند، وصف و گفتگو، موسیقی کلمات و عبارات و سیاق کلام با هم مشارکت دارند. تصویری زنده و پویا که از عالم زندگان انتزاع شده باشد، نه از رنگ‏های مجرد و خطوط جامد»(سید قطب، 2002م.: 37).
پژوهشگران	اکرم چراغی (دانشجو)، رقیه صادقی نیری (استاد راهنمای اول)، کریم علی محمدی (استاد مشاور)